ปลายกาว

รูปแบบหลักของเทคโนโลยีการยึดติด:

1. การยึดเกาะเชิงโครงสร้าง:

กาวโครงสร้างมีแรงยึดเกาะสูงมากในบริเวณที่ต้องการยึดติด ซึ่งสามารถใช้แทนการเชื่อม สกรู เทปกาว และวัสดุยึดแบบดั้งเดิมได้ กาวโครงสร้างมีข้อดีมากมาย ช่วยเสริมความแข็งแรงของโครงสร้าง และควรมีการจัดสรรการใช้งานอย่างเหมาะสม

ในระดับสูงสุดจะลดอายุการใช้งานที่เกิดจากความล้าของความเข้มข้นที่ต้องการ และปรับปรุงอายุการใช้งานที่เกิดจากความล้าของชุดประกอบ

2. การเคลือบผิว:

เป็นสารเคลือบที่ออกแบบมาเป็นพิเศษเพื่อปกป้องแผ่นวงจรและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องจากการกัดกร่อนในสภาวะที่ไม่พึงประสงค์ ภายใต้สภาวะการใช้งานจริง เช่น สารเคมี การสั่นสะเทือน ฝุ่นละออง ละอองเกลือ ความชื้น และอุณหภูมิ แผ่นวงจรอาจเกิดปัญหาต่างๆ เช่น การกัดกร่อน การอ่อนตัว การเสียรูป และเชื้อรา ซึ่งทำให้วงจรทำงานล้มเหลว

มีการเคลือบสีป้องกันสามชั้นบนพื้นผิวของแผงวงจร ทำให้เกิดฟิล์มป้องกันสามชั้น (ป้องกันสามชั้นในที่นี้หมายถึง ป้องกันความชื้น ป้องกันเกลือ ป้องกันหมอก และป้องกันเชื้อรา)

3. การปลูกลงกระถาง:

วัสดุห่อหุ้ม หรือที่เรียกว่าสารห่อหุ้มหรือกาวห่อหุ้ม หมายถึงวัสดุที่ใช้ห่อหุ้มวงจรหรือสายไฟจากความชื้น มลพิษ และสารอันตรายอื่นๆ รวมถึงปกป้องวงจรหรือสายไฟจากความเครียดจากความร้อนหรือความเครียดทางกล

ในขณะเดียวกัน มันยังช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพการเป็นฉนวนและเป็นวัสดุป้องกันการรั่วซึมที่ใช้เทลงในวงจรหรือสายไฟ

4. การยึดติดและการปิดผนึก:

โครงสร้างของวัสดุนี้ไม่ได้ออกแบบมาให้ทำงานได้อย่างเสถียรในสภาวะที่มีการสั่นสะเทือนหรือสภาพแวดล้อมที่รุนแรง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้กาวเพื่อเพิ่มความเสถียรของโครงสร้างและเชื่อมต่อชิ้นส่วนต่างๆ เข้าด้วยกัน ในสภาวะปกติ พื้นผิวของวัตถุสองชิ้นไม่สามารถสัมผัสกันได้โดยสมบูรณ์ เพื่อป้องกันไอน้ำ ฝุ่นละออง ฯลฯ เข้าไป และป้องกันไม่ให้ของเหลวภายในรั่วไหลออกมา จึงจำเป็นต้องมีสารบางชนิดเติมลงในช่องว่างเพื่อให้ได้ผลลัพธ์การปิดสนิท 100% สารนี้ก็คือซีลนั่นเอง